khorasan

شناسنامه
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱٢:٤٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/٢
 

  

((صدای ملی امروز اگر صدای ضعیفی بگوش ها میرسد

فردا به غرش سهمگین مبدل خواهد شد...))

محمد طاهر بدخشی

                      شناســـــــنامه

گاه بر(( نسل کشی)) میتازند گاه بر
((اصل کشی))

نپذیرم، نپذیرم، نپذیرم هرگز

جامه ی را که به من دوخته یی

به تن تو زیباست

کونمایانگر فرهنگ نیاکان تو است

هویتت،نام و نشانت همه وابسته به اوست

حق آن هم با توست.

لیک من جامه ی خود را دارم

جامه ی را که نیاکان من از جنس ((پرند))

سده ها پیش ز ((ابریشم جان)) بافته اند

او همه چیز من است

هویتم،ملیتم، عزت و ((فر)) و ((هنگم))

ما همه انسانیم

و بقول پدر معنویم:

((بنی آدم اعضای یکدیگراند)):

خون ما ریشه ی ما بیشه ی ما یکسان است

لیک اندیشه ی ما یکسان نیست...!

آنچه درچشم تو زیباست به چشم من نیست

یاکه برعکس

من پذیرای همانم که بدان منسوبم

نه مرا حق ستم بر سرتوست

نه ترا نیز مجاز

هیچکس از دیگری برتر نیست

جز به ((تقوا)) و عدالت خواهی

گفت ((دستور که ای ((ظل خدا))

بده ((دستور)) که هستی مقدور

تا به ((دستور)) تو (( دستور)) ترا مشق کنند

و بسوزند به ((دستور)) تو (( دستور)) خویش

گرنپذرفت کسی این فرمان

گیر شمشیر و چواسلاف ببرشان تو(( زبان))...؟

همتباران من ای(( قوم جدا))

این خیانت که به ملت کند هر ((ظل خدا))

وای بر حال ما

دانهء ظلم نشاندن به زمین

میوه اش ظلمت و کین

سایه اش شرم آگین

برگ و بارش نفرین

تا ابد باد به فرهنگ ستیزان نفرین...!

روز ((ضحاک )) و شب (( جمشید)) است

((ابر)) کتمانگر این خورشید است

عصر بیداد است

گاه بر نسل کشی میتازند

گاه بر((اصل))کشی

همتباران من ای قوم صبور

شرممان باد که با (( رایت نور))

خود بسوزیم به دستور (( ضحاکان )) ((دستور))

به شکوهنده گیی ((کاوه))و (( جمشید)) و ((فریدون)) سوگند

که گذارم که درآیینه ی (( اصل و نسبم))

نامی جزملیتم نقش دگر بگذارند

((شاخه)) از(( ریشه)) جدا کی گردد

((شاخه)) سرسبز زپیوند(( درخت)) است همیش

((ما همانیم که بودیم و همان خواهد بود))

و سرود که نیایم به نیایم میخواند

نسل ما تا بقیامت به زبان خواهد راند

مانمانیم و بماناد پس از ما این نظم

گرم خواهد شدن از شعله ی جانها این بزم

آریایست نژادم

زاده ی (( شهر بدخشانم)) و ((تاجیک))تبار

پاره ی پیکر خونین ((خراسان)) که بود

مادر ((تاجیک)) و (( هزاره)) و (( ترک)) و ((افغان))

((ازبک)) و ((پشه یی)) و ((نوری)) و ((ایماق)) و(( بلوچ))

با تبار دیگر و رسم و دگر گونه ((زبان))

وزبانم که بنازند بدان ((هندی و ترک))

گنج دربار حکیمان که همان((دردریست))

که سنایی و نظامی و عراقی و خیام و سعدی

حافظ و مولوی و رودکی و خسرو و طوسیی بزرگ

و دگر بزرگران ادب و دانش و علم

بنویشتند و بسفتند و سرودند به آن

منطق و فلسفه و حکمت و شعر و فرهنگ...!

همتباران من ای قوم صبور

نگذارید کزین توطــــئه جمع منفور

بدهندمان(( نَسَب)) دیگرو نامی با زور

نیست جز قطع سر از تن هدفی زین منشور

نیست جز توطئه ی شوم دگرشان منظور

همتباران من ای قوم صبور

شرممان باد بدین مصحلت اندیشی کور

مرگمان باد بدین خاموشی

ننگمان باد بدین حق پوشی

این جبونیست،زبونیست، قصور است قصور

نپذیرم،نپذیرم نپذیرم این زور............


 
comment نظرات ()
 
پرواز خیال
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱٢:٠٢ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/٢
 

 تقدیم به آسمان پرستاره ء فرهنگ آبی ما

استاد واصف باختری

پرواز خیال

تا با سروش شعر هماهنگ میشوم

با هر چه هست و نیست

                    چه مادی چه معنوی

                            همرنگ میشوم

گه در گلوی حنجرهء یک غزل، سرود

گه درسکوت تلخ خدا، آیه ی شهود

گه چون پیامبران رسالت بدوش نیز

درگوش های بسته ی وجدانهای کر

                           چون زنگ میشوم

گه در نگاه ابر سیه چشم آفتاب

گه درسراب یأس زمان

                         چشمهء زلال

گاهی پیامی خون شهید امید وار

                        از عهد (( انتظار))

                         که با قلب داغدار

فریاد میزند به رفیقان (( جامه دار))

((کای همره هان سست عناصر)) مگر چه شد:

آن عهد آن وقار؟

آن عزم آن شعار؟

آه ...

   از شکست آیینه د لتنگ میشوم...!!!

گه چون سروش مبهم اسطورهء خیال

یک لحظه آسمان و زمین را گذر کنم

از آسمان ستاره بچینم به هر نگاه

برق نگاه یار گذارم  به چشم ماه

سازم به هرکجا که قشنگ است پایگاه

گاهی به پاسداریی جمشید فکر بکر

                                اورنگ می شوم

گاهی خروش شعله ی شمشیر رستمم

گه مویه های پور جگرپاره ماتمم

گاهی زبان سرخ به آورد گاه رزم

گاهی بیان سبز به مهمان سرای بزم

                          گاهی سفیر صلح و گهی جنگ میشوم.

گه درمقام خلسه

هفتاد خوان رستم تبعیض بردرم

وزهفت دام دیو تعلق شوم رها

واندرفضای روشن و آن لحظه ء شفاف

                         بی رنگ میشوم.

گه باز میکنم به طبعیت در سخن

وزانزوای تلخ زمان میشوم برون

آنسو تراز شهادت تاریخ

وانسو تر از نجابت نام و نشان و رنگ

تا پی برم به راز نهان پدیده ها

تا قصهء هبوط و سراغاز دردها

تا داستان آدم و احوا و باغ و مار

آغاز حرص و قتل و فریب و نبرد ها

گاهی زخود برامده درعشق حل شوم

گاهی چکامه برلب او گه غزل شوم

گاهی خروش گه طربم گه ترنمم

گاهی رَجَز گهی هَجَزم گه رَمَل شوم

وانگه چو جبرییل خداوند گار عقل

بر سنگ و آب و آتش و باران و باد و رود

                                        بخشم زبان و نام

بر گل زبان عشق و به باران زبان شعر

بر خور زبان آتش و برمه زبان مهر

بر جو زبان صاف و به سبزه زبان سبز

آخر زبان تند و ملوکانه بر سپهر

وزخویشتن برامده درنفس جزء و کل

گه ریشه گاه برگ

               گه باده گاه تاک

گه شعله گاه آب

گه شیشه گاه خاک گهی سنگ میشوم.

گاهی بدست خامهء اندیشه  ام چو مهر

از صفحه ی سپهر

از گنج گاه بحر

از گونه ی صغیر

            چند تا ستاره

            چند گهر

             چند قطره اشک

 با هم ردیف کرده و آویزه میکنم

در گوش چشم شعر

گاهی در آبگینه ء آیینه ء خیال

                         بینم به چشم حال

صد گونه نقش دیگر و تصویر دیگری

                                ارژنگ میشوم.

القصه درکتاب بلورین اشک شعر

گاهی چکامه

گاه غزل

گه ترانه ام

گه درگلوی حنجرهء دلنواز او

                            آهنگ میشوم...!!


 
comment نظرات ()
 
شب
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ٢:٠٤ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/٢/۱
 

                                            شب

                                ----

                  دیــــو سیاه کـرده کمین در نهــــان شب

                                 دزدد یکی پس از دیگری روشنــان شب

                  بسته نشان  که کور کنـــــد چشم آفتــاب

                                 زیرا کـه خــور د مید، نمـاند نشــان شب

                  نوشد زچشم سرخ شفق خون نـوراشک

                                  بنگربه صرف شام تو خونین،دهان شب

                  فــرهنگ و دانش انــد ســپه دار آفتــاب

                                 زین واژه هــای سبز،بسوزد زبــان شب

                  جــغدان و لاشخواران، انــدر حمـــایتش

                                 صـف بستــه اند پهـلوی هم حامیان شب

                  شب پاسبـان جــان تجاوزگر است و دزد

                                هستند این سیـــــــاه دلان پاسبــــان شب

                  هـر لحظه یک ستاره بـه کامش فرو برد

                                جز مــرگ نور نیست، دگـر درگمان شب

                   گرچــه که لقمه هـــاش تبه کـن بود ولی

                                یکسان بــود به خــاک سیــه آرمان شب

                   دربطن او دوبــاره گذارنـــد تخم نـــــــور

                                ققنوس هــای مهر کــه سوزند جان شب

                   خــورشید وار پور خراسان به نور شعر

                               آتــش زند بــه بام و درو آشیــــــان شب

                     پیام

       اشکهایت را درپای تاک بریز

        شاید روزی در شرانهای عزیزی جریان بیابد

        و پیام شفاف آشنایی را

                       بدان کس برساند که:

                                   (( تو خواسته باشی))

            اشک

       بباید گریست

       ببین چگونه برگ ها می ریزند

       وچگونه پایمال می شوند...


 
comment نظرات ()
 
چکامه ی برای بدخشان
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱:٠٠ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢۳
 

چکامه ی برای بدخشان

 ---------

غرورم عزتم  شانم

عروج عشق و ایمانم

بدخشانم بدخشانم

من از این دور ازین پایان

از این آباد ازین ویران

ازین کابوس ازین زندان

جنان زرپرستان ((برده گان آز))

تفرجگاه قارون زادگان فرعونیان هامان

دیار زورمندان

نسل قابیل

(( محور شیطان))

کویر مرگ وجدانها

هبوط گوهر انسان

ترا پیوسته میخوانم

بدخشانم بدخشانم

مرا با نام زیبایت

به تصویر قشنگ تو

به پامیرت که سر بر آسمان دارد

به جیحون همیشه در خروش و بی درنگ تو

به کبک و کفتر و شاهین مست و تیز چنگ تو

به آهوو پلنگ تو

به صحراهای سبزو چشمه ساران شفا بخشت

به گلهای سفید و سرخ و زرد و رنگ رنگ تو

به سیب وناک و انگورت که نتوان یافت در فردوس

به لعل و لاجورد و ریگ سنگ تو

چنان پیوند و پیمانیست

کای آرامش جانم

که بی یاد تو یکدم زیست نتوانم

بدخشانم بدخشانم

ایا پامیر ای بام جهان ، شهنامه ء خاور

تو یی سمبول رادی ،استواری اوج

تویی خورشید را بستر

ایا ککچه چنان مهر زلالت در رگان یاد من جاریست

که هر شب آسمان از دیده گانم میبرد اختر

بدخشان ای مهین مادر

ایا پرورده در آغوش فرزندان نام آور

ابرمرد سخن بیدل

سخن پیرایه گر مخفی

چونان فرزانه فرزندان هزاران شاعر و رهبر

غبار از چهره ات گم باد ای فخر خراسانم

بدخشانم بدخشانم

توچون از(( فیض آبادی))

فدای نام کشم و یفتل و درواز و خواهانت

فدای خاش و زیباک و کران وراغ شغنانت

فدای جرم و واخان و بهارستان و منجانت

فدای نام اشکاشم دیارسبز یمگانت

بیادت ای دیار نازنینم زار ونالانم

بدخشانم بدخشانم

ایا زیبا تر از فردوس

ای گهواره شاهان

تویی گنجینه ی پنهان به سان لعل اندر کان

زمینت چون پرطاووس رنگارنگ و خوش منظر

هوایت مشک میریزد زابر ناف عطاران

ایا در سینه پنهانم

تویی زیباترین تصویر اندر ذهن چشمانم

من این را خوب میدانم

که توصیف ترا آنسانکه بایسته ست نتوانم

ایا شهکار یزدانم

بدخشانم بدخشانم

بدخشانم  بدخشانم


 
comment نظرات ()
 
باور
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱٢:٥۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢۳
 

کانادا کالگری 08/24/2007

بــــــــاور

 ----

من از خود ملتی ، کیشی،کتابی داوری دارم

من از خود رهبری،خضری

من از خود باوری دارم

کتابم عشق،خضرم عقل سالم داورم وجدان

حقیقت رهبرم،نیکی طریقم، باورم انسان

شراب انتهوردرجنت و آتش به عمق دوزخ من نیست

جهالت دوزخ و فردوس برینم خردمندیست

من آزادم

من آزادم

ز هر خیری وهر شری

زهردامی و هر بندی

به(( انسان اقتدا )) کردم که دانستم سزا،کردم

جهانی روشنی دارم بهار و گلشنی دارم

همه شبهام مهتابی

زمین خاطرم سبز،آسمان فکرتم آبی

حسادت را پذیرا نیست قلب بی تمنایم

که جز از مهر ننیوشم به جز بر عشق نگشایم

من از خود داوری دارم

من از خود باوری دارم


 
comment نظرات ()
 
حافظ
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱٠:٢۸ ‎ب.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٢
 

 

حـــافظ

-------- 

ای خدا را و بشر را تو عزیز

آشنای همه دلسوخته گان

تو چه جادو داری

همه را قند و شکر می بخشی

آیه های طرب و حکمت و زیبایی ونور

همه آ ذ ینگر دنیای غزلهای تو اند

توچنان معصومی 

که به اعزاز تمام

((ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت

با ((تویی))راه نشین بادهء مستانه زدند 

ای پیام آور صلح

تو زخود خواهی و خود رأیی  و جنگ

به خدا بیزاری

تو چو خورشید زمان

از سر لطف و کرم می بخشی

بر دل سرد و شب غمزدگان گرمی و نور 

تویی آن ساقی مست

که به مهمان درمیکده ات

باده از جام حقیقت بخشی

تا بنوشند یکی جرعه و فریاد زنند:

(( جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند)) 

ای امانت بر دوش

قامت نخل تو از حد زمان بیرون است

تو چنان در اوجی

(( کاسمان بارامانت نتوانیست کشید

قرعه ی فال بنام ((تویی)) دیوانه زدند))

ای عزیز همه گان

ای گذارشگر اسرار نهان خانهً غیب

عذ ر مارا بپذ یر

کانچه در حد و سزاوار تو هست

نتوانیم ادا

به زبانی و بیانی که تو خود میگویی

" کس چو حافظ نگشود از رخ اندیشه نقاب

تا سر زلف سخن را به قلم شانه زد ند "


 
ادامه مطلب...
comment نظرات ()
 
خون سپید
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱:٢٧ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٢
 

 

    

     دوبی شب 2008/02/03

     --------------------------

    هرگاه که از پستان تخیل

                         خون سپید میدوشم

     گوسفندان تبعیضم

                   نا خود آگاه

                                   پابه فرار میگذارند

     ومردمان دهکده ام

                   با کوزه های تهی

                          به دریوزگی می آیند

            میدانید

                   حتی آنانیکه

       همواره علف زاران دهکده ام را

                                          زهر می پاشند...!


 
comment نظرات ()
 
بر سر گنج خفته گان
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱:٢٤ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٢
 

   08/03/02

   دوبی

 ----------------

    دیروزمان نبرد با اکوان دیو عدالت خوار بود

    امروزتان دستیاریی آنان

    میدانید؟

          درکف آنانیکه

                         به خاطرشان اشک میریختید

                          ای تمسا ها!!!

    تا گنج کاغذی امید شان را

                       در صندوق های فولادین تان بریزند

    پسمانده های غذاهایتان را هم نمیگذارید...

    پیمانمان چنین نبود

   پیمانمان پینه زدن بود

                         جیب مستضعفانرا

                         ای کیسه بر ها

                                   نه انبار کردن...

____________________________


 
comment نظرات ()
 
اغوا
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱٠:٠٦ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٠
 

 

اغــــــــــــوا

تا کــی به نـــاف کرسی خــــود فانه میزنید

ریش و بــــروت غصبگران شــــانه میزنید

هرکس که عضوتیم شما نیست دشمن است

میدان بـــزکشیست کــــه خصمـــانه مـیزنید

بـــا هموطن منــاقشه بـــــــا اجنـبی سکوت

این را بــــه تیر و آنــــرا، بــــا دانه میزنید

تاریخ بسته است  بــــــه زنجیر جعل تــــان

اغـــــوا همی کنید و بــــه افسانــــه میزنید

گاهی به پکت غـــرب و گهی شرق میدهید

بهر فـــــروش مـــام وطن چـــــــانه میزنید

این بن و بوش و کور و کرو خارو گل چرا

صد جسم و یک سرید کــــه یکسانه میزنید

گــــرگید درکنــــــار رمـــــــه درلباس میش

قانـــون جنــــــگل است محیلانه مــــیزنــید

مـــردم گرسنه ،تشــنه پــــریشان ولی شما

آســــوده ، شـــاد بادهء شـــکرانه میـــزنید

بــــرضد هــــم وکیـــل و وزیـــرید ودر خفا

بـــــا همدیگر ((قمــار رفیقانه؟؟؟)) میزنید

دیـــروز جملگیت بــــه نانی گــــــدا بــــدید

بـــــا بانک دار غـــــرب کنون شانه میزنید

دستــــان دزد حـــرفوی از پشت بسته ایــد

کیـــن سان گه از خزانه گه از خانه میزنید

حــــق یتیم و بــــیوه وبی دست و پـــای را

دزدانه مــــیزنید و چــــه رنــــدانه مــیزنید

سهــــم شما زیاده تــــر از سهم مـلت است

چون برســـــر مـــــعامله پیمانــــــه میزنید

شصت از شما و سی زرفیقان و ده به شهر

دزدید و ((مــــــال بیــت)) حریصانه میزنید

روزی گـــلوی حـــرص شما پــــاره میشود

زهر   هلاهل   است  که   دزدانه    میزنید

                     


 
comment نظرات ()
 
افغانستانی
نویسنده : khorasanpur ismail - ساعت ۱٠:٠٢ ‎ق.ظ روز ۱۳۸٧/۱/٢٠
 

 ----------------------

--------شوک---------

آفتاب درنگاهش غروب کرد

یک تکهء یخ گشت

برگ های گل انسان دوستی اش پژمرد

آه کشید

        آه ندامت

                از تماس دست هایمان!

کبوتران محبتش به جغدان نفرت مبدل گشت

چنان عبوسانه به سراپایم می نگرست

                         انگار سربرادر قهرمانش

 با تیرمن دو نیم شده بود؟

میدانستم درپیکرم ((قندهار)) را تجستم میکرد

از تراکم پرسش

                انگار گلویش می درید...

ولی دوقلوی خشم، دندانهای بلورینش را چسپا نیده بود

                            ولبان زیبایش را نیز دوخته

و زبان نیشدارچشمانش

                           با واژه های آبی نفرت

                                      چیزهای میگفت

آری خط هایش خوانا بود

                       وزبانش گویا...!

از نیش کژدمیی زبانش

                زهرنفرت تراوش میکرد

چیزی نگفت و رفت

زیرا درآغازین لحظه ی نامیمون

                      در اولین پرسش

 ازمن شنیده بود

من افغانستانی هستم...؟؟؟

                                          

08/28/03

کالگری کانادا

 


 
comment نظرات ()