زمستان

  

               زمستان

   در  نیمه های شب
   در فصل سرد و تیرهء پاییز
   درشامگاه سرد
   آواز جانگداز تبه کرد خواب من
   آواز چون شرر
               زان سوی بحر و بر
                  از گوش بر جگر
   نقبی زد و تمام تنم سوخت پازسر
   فریاد درناک چنین بود:
           ای برتر از گمان
           بخشنده مهربان
           ما دلشکسته گان
           گم کرده مادران
           شب ها گرسنگان
           بی کفش و  بی لباس
           در فصل جانگداز زمستان
           در شامگاه سرد
           در پشت درب بستهء آسوده خفتگان
           در انتظار لقمهء نانی تفقدی
           فریاد میزنیم
                 خیرات...!
   اما دریغ و درد که از بخت واژگون
   فریاد ما به گوش کسان هست نا رسا
   ای برتر از گمان
   بخشنده مهربان
   تقصیر ما زچیست؟
   دستان ما به خون کسان
                       بهر حرص و آز
                                    خونین نگشته است
   ما خانه های بیگنهانرا زروی خشم
   ویران نکرده ایم
   یا درلباس دین
   مال و منال خلق به غارت نبرده ای
   یا از هراس عزل مقام و نشاط و عیش
   روشنگران خلق خدا را نکشته ایم
   یا چون سیه دلان نفاق افگن و شریر
   دررنج دیگران پی راحت نگشته ایم
   چون اشک نور دفتر اعمال ما صفاست
   وز هرچه هست در خور نفرین و ذم رهاست
 
   ای بر تر از گمان
   بخشنده -مهربان
   بنگر زمین چه سخت و بلند است آسمان
   تنها توی یگانه امیدی برایمان
   آخر عنایتی
 
   ما کودکان بی گنه ایم بی بضاعتیم
   ما کودکان بی گنه ایم بی بضاعتیم

                         53.gif

/ 0 نظر / 7 بازدید