پرواز خیال

 تقدیم به آسمان پرستاره ء فرهنگ آبی مااستاد واصف باختریپرواز خیالتا با سروش شعر هماهنگ میشومبا هر چه هست و نیست                    چه مادی چه معنوی                            همرنگ میشومگه در گلوی حنجرهء یک غزل، سرودگه درسکوت تلخ خدا، آیه ی شهودگه چون پیامبران رسالت بدوش نیزدرگوش های بسته ی وجدانهای کر                           چون زنگ میشومگه در نگاه ابر سیه چشم آفتابگه درسراب یأس زمان                         چشمهء زلالگاهی پیامی خون شهید امید وار                        از عهد (( انتظار))                         که با قلب داغدارفریاد میزند به رفیقان (( جامه دار))((کای همره هان سست عناصر)) مگر چه شد:آن عهد آن وقار؟آن عزم آن شعار؟آه ...   از شکست آیینه د لتنگ میشوم...!!!گه چون سروش مبهم اسطورهء خیالیک لحظه آسمان و زمین را گذر کنماز آسمان ستاره بچینم به هر نگاه برق نگاه یار گذارم  به چشم ماه سازم به هرکجا که قشنگ است پایگاهگاهی به پاسداریی جمشید فکر بکر                                اورنگ می شومگاهی خروش شعله ی شمشیر رستممگه مویه های پور جگرپاره ماتممگاهی زبان سرخ به آورد گاه رزمگاهی بیان سبز به مهمان سرای بزم                           گاهی سفیر صلح و گهی جنگ میشوم.گه درمقام خلسه هفتاد خوان رستم تبعیض بردرموزهفت دام دیو تعلق شوم رهاواندرفضای روشن و آن لحظه ء شفاف                         بی رنگ میشوم.گه باز میکنم به طبعیت در سخنوزانزوای تلخ زمان میشوم برونآنسو تراز شهادت تاریخوانسو تر از نجابت نام و نشان و رنگتا پی برم به راز نهان پدیده هاتا قصهء هبوط و سراغاز دردهاتا داستان آدم و احوا و باغ و مار آغاز حرص و قتل و فریب و نبرد هاگاهی زخود برامده درعشق حل شومگاهی چکامه برلب او گه غزل شومگاهی خروش گه طربم گه ترنممگاهی رَجَز گهی هَجَزم گه رَمَل شوموانگه چو جبرییل خداوند گار عقلبر سنگ و آب و آتش و باران و باد و رود                                        بخشم زبان و نامبر گل زبان عشق و به باران زبان شعربر خور زبان آتش و برمه زبان مهربر جو زبان صاف و به سبزه زبان سبزآخر زبان تند و ملوکانه بر سپهر وزخویشتن برامده درنفس جزء و کلگه ریشه گاه برگ               گه باده گاه تاکگه شعله گاه آبگه شیشه گاه خاک گهی سنگ میشوم.گاهی بدست خامهء اندیشه  ام چو مهراز صفحه ی سپهراز گنج گاه بحراز گونه ی صغیر            چند تا ستاره             چند گهر              چند قطره اشک با هم ردیف کرده و آویزه میکنمدر گوش چشم شعرگاهی در آبگینه ء آیینه ء خیال                         بینم به چشم حالصد گونه نقش دیگر و تصویر دیگری                                ارژنگ میشوم.القصه درکتاب بلورین اشک شعرگاهی چکامهگاه غزل گه ترانه امگه درگلوی حنجرهء دلنواز او                            آهنگ میشوم...!!

/ 0 نظر / 18 بازدید