ترانه های خراسانپور

                                          عطر فردوس

بنام آنـــکه هــــر چه هست از اوست            شب و روز و بلند وپست از اوســــت

نیی مالــــک هرانــــچه درکفت هست            که ما را هرچه دردست است ازاوست

  

سفــــردر پیش  رو دارم  خـــــــــدایا             نــــــهانی  جستجو دارم   خـــــــــدایا

گشـــا هـــــــر بند و خارم گل بگردان            کـــــه چون  شیطان  عد و دارم خدایا

به نام آنـکه  جان بخشید مـــــــــا را              نبــــات و جسم کـــــان  بخشـید  مارا

دلـــی بخشید کــــو  گنـــجد  دران دل             بـــــه تذ کــــارش  زبان  بخشید مارا

 

                                                مــــــــادر

الا مـــادر فدایت هســـــت  و  بـــود م             پـــس از ایزیـــد به تــو باشد  سجودم

د و چشمم از تـــو روشن هست دایــم            بـــود شیرین ز تو  شـــــعر و سرودم

چـــه اسمی خوشتر است از نام مادر            کــــه دایم باد شیرین کــــام  مـــــــــادر

بــــه ذره خاک  پایش هـــــــم نیرزد             اگــــــر جـــــانرا  کـــــــنم  انعام  مــادر

چومادر گنجی در روی زمــین نیست             چـــنو غمخوار و یاری راستین نیست

بــــود  فـــــردوس  فــــرش مقد م او             کــه مثلش دربهست هفتمین     نیست

رخ مـــــادر بهشت  هفتمــــین  است             دودستش فــرش وعرش عالمین است

بـــــه شب هــا آیه های لای لای اش             تــــلا وت  هــای قـــــرآن مبیین  است

  ز اشک بحــــر گـــــــوهر آفـــرید ند              ز شـــــاخ سبز اخـــــگر آفـــــرید ند

  دو عالم عشق را عصــــاره کرد  ند              از آن یک قلــــب مــــادر آفـــــرید ند

                                        دل آیینه دارم

دل د ا رم دل  آیــــــــــــینه د ا رم                   د ل دور از غـــبار  کیـــنه   دارم

بـــدی را پا سخش نیکیست  دایم                   دو عالم مهر دریــــک سینه دارم

دلِ دارم کـــه گنجد چرخ گـــردون                 اگر چه سینه از غم هست پر خون

مخوانم بد که یزدان داند این نیک                 که تو چونی به نزد او و من چون

                                              نوروز

ایا نوروز گشته    از     تو خرم            بود بیتو به    من نوروز    ماتم

ز سر      تا پا   بهار    جاودانی            مبادا برگی   از شاخ    گلت کــم

گل لالــه گــــل زیبا    دل انگیز                ایا گشته چو من از عشق لبریز

من و تو اشک چشم کربلا ایــم                ترا دا غی  بود بردل   مــرا نیز

کجایی ای نــــگار    عــالم افروز           مبارک باد بـــر    تو   روز نوروز

بو د روز ومه و سالت گل افشان           شوی برهر چه میخواهی تو پیروز

بهار آمد کـــــه زنگ از دل زداید           گــره از کار سخت مــــا گشاید

عزیزش دار و بستان کـام دل زو           که چندی بیش این مهمان نپاید

چو مهر از پشت کٌه رخشید نوروز         هـــــریمن را اهورا گشت پیروز

طبیعت    جــــامهً  نو کــرد بر  تن          دلا زین راز حکمت هــــا بیاموز

پس از سال دگر نوروز بر شد             رخ گلها    زشبنم   باز تر شد

خزان بگذشت و بیداد زمستان             غم یک ساله از دل ها بدر شد

دلا آیینه ات را زنگ    تــــا کی              به یاران خدعه و نیرنگ تا کی

به سحرا شو که ایام بهار است              به کنج خــــانه ات دلتنگ تاکی

بهار امد   بشو آیینه   ات را                زدا از دل  غــبار کینه ات را

لباس مهر کن بر پیکر روح                بیفگن کینه ای دیرینه ات را

                                         عاشقانه ها

((ای خدااین وصل راهیجران مکن))          جان جــدا از پیکر جانان مکن

باغ را آمــــــاج طوفان هـا مساز               آشیان   بلبلان   ویران   مکن

عشق را در سینه هــــا لبریز کن              عاشقانرا بی سرو سامان مکن

غنچه ای لبخند بر لب هــا فشان               از جدایی دیده هــا گریان مکن

ابر کینه    زاسمان   مـــــا بران                مهررا از چشم ما پنهان  مکن 

ترا مانند   گل ها دوست   دارم             چو سارا و   مسیحا دوست دارم

سراپای تو ناز و نازنین   است              ترا جانا سرا  پـا دوست    دارم

ایا بخشیده شب   هــــای مرا نور         فگنده بر   تن و   جانم  شرو  شور

به شعرم شهد و بر شهرم هیا هو         به خود نزد یک وازخویشم مرادور

قلم بر دار و بنویس این ترانه          ایا زیبا تـــر    از   چنگ  و چغانه

که آخــــــر مانمانیم و    بماند          پس از ما این   سخن   ها جاودانه

شب عشق است ای جان جگر خیز     ز لعلت بر   دهان    من شکر ریز

شب کام است امشب    عاشقانر  ا        گشا آغوش و در  جانم شرر ریز

دلم را برده  شخص ناشناسی               فگنده بر تن    و جانم   هراسی

خدایا با چه فطرت   آفرید یش              محبت پیشه  یا که  نا    سپاسی

مه مـ

/ 0 نظر / 22 بازدید