مولانا-بیدل-نظامی از خراسانپور

عارف آتش نفس

ای کـــه مینازد  به نــامت  بـــاختر              ای کــــه گشتی  عـــارفانرا راهــبرای که سِر نـــــی هویـــدا   ساختی               شورعشق انــدر جــهان   انداختیعــارف روشـــن دل و آتــش  نفس              عاشق وارستــــــه از دام  هــوسمجلـــس انـــس و  سمــا   آراستی               عـــارفانرا  پایکوبــــان  خواستیساختی از جان فروزان  نــارعشق               گرم کردی از سمـــا   بازار عشقعشق را آذ ینگر جــــان    ساختی               رمــز هستی را نمایـــان   ساختیقرن ها باید شدن     در بام  شرق               چون تو سالاری بزاید  مـام شرقمثنویت نـــردبان لاهــــوت  راست               مشـــعل راه   هـــدا ناسوت راستمثنوی دارد ز  قـــــرآن راز هـــــا                رازهــــا  اندرز هـــــــا اعجاز هـامثنوی    افشاگـر   پنهان   ماست               داستـــان روح  سرگــــردان ماستمی برد زیـــنجا به شـــهر پرز راز               تا کنی تفکیک حــــق را از مــجازتا شناسی اصــل اصـــل خویش را                با خدای خـــویش وصل خویش راتا شود روشن دوچشم جــان تـــــو               تا نمـاید  جـــــلوه آن   آن   تــــــوتا بدانی ((تو همان اندیـــشه ای))                بر درخـــت سبــز گیتی   ریشه ایتا بدانـــی نیست آنچـت مـــی نمود                تا بـــدانی هست آنـــچت نیست بودتا بدانــــی رنــگ ها عـــــاریتیست               اصـــل جمله رنــگ ها آخر یکیست((پیش رو بگذاشتی شیشه ی کبود               زان سبب عالــم کبودت می نمود))تا بــدانی فرق حــــال و قال خویش               سستی پنـــدارو استـــــدلال خویشتا بــــدانی هرچه تـــو پنــــــداشتی                وانچه اندر مغز خــــود انبــــاشتیجـــــز قیاس خــــام و ویرانی نبود                یا کـــه خــود تصــویر بیجانی نبودتا بدانی ضعف عقل و رأی خویش                تا بـدانی حـــد و مرزو جای خویشتا بـــدانی ما زیک اصـــــلیم و زاد                بــــا زبــــان دیــــگر و نوع و نژادتا بـــــدانی نور نور دیـــــــده هات                هســت از ســـر چشمهء نور خداتتا بدانی مال و کــــام و نــــــام مـا                 نیســت جز زنجیر و دیو ودام  مــاتا بدانی عــــــالم پنهان خــــــویش                حـــکم فرمایان قلـب و جان خویشآنچه انجامش دهی کار تــــونیست                 جــز فـرشته و دیو  بادار تو نیستزو بود تصمیم صلح و جنگ مــــا                 سوی کــفر و دیــن شدن آهنگ مادیو سوی خشــــم و کینت می کشد                وان فـــرشته سـوی دینت می کشدکرده این دوهمچو سگ مارا محار                مــــا بپنداریــــم کـــز مــا هست کارلیک مـــا را هست زین دو اختیار                 تا یکی زین دو به خود سازیم یارهرکه او بشناخـت خود آگاه اوست                 هر که او برنفس حاکم شاه اوستمثنوی یک   بحر بی پایان     بود                 پـــر زدر حـــکمت و عرفان   بودخانهء   دل را چـــــــراغان  میکند                 قصر خودبینیت   ویـــران   میکندازجمادی ســوی   نامت مـــی  برد                 و زنمایت ســـوی   انسان  میکشدچون   شدی آدم    کشاند تا   فلک                 تا ببینی خویش   همسنگ  ملــک(( باردیگر از ملــــک پران))شوی                ((وانچه اندروهم ناید  آن((شوی))می   کشــاند  زبتدا    تـــــا  انتها                  ((  پله  پله  تا    ملاقات    خدا ))نیست نـــــامی برتر از نام خــــــدا                 بیشتر تفسیر  بـــــاشد   نــــــا روایاد بیدلبــــه  شورآورد دل را   یــــاد بید ل                   پیـــام دل  بــــود  فــــــریــــاد بید لابر مـــردی  دل از دنــیا  بریـــــــده                   زنــخل مــعرفت  بس بــــــــار چیدهرهـــــا  گــــردیده ازدام  تـــــــــعلق                   به شوق روی حق شوریــده عاشقبـــه  کــــف آیینهً اسرار فــــــطر ت                   بـه بـحر د ل نــهان شهوار عــــزتبـــه اوج آســــمان شعر و فـر هنگ                  چو خورشیدی لوأ عشق درچنـ  ـگازان   خــــوانند  اورا بــــــولمعانی                   کـــــه بــــود آگــــه  زاســــرارنهانیطـــــریقت مـــشعل  را  ه یـــــقینش                  حقیـــــقـــــت آرزوی  و اپـــــسینـشبــــــود گنجــینه ای  آثــــــار  بید ل                   چــودُر سنـــگین بــود اشعار  بید لبـــه  بــــاغستان اشـــعارش شگفته                   گـــل رنـــگین معنـــی هــــای سفتهچســــان وصفس کند  پور خراسان                   کــه از تــوصیف مـــا برتــر بود آنا د ب را گـــــوهــــــر شهوا ر داند                    بـــه پــایی خـــم شدن را عـار  داندبه دنیا و به عقبا  آنچه  نیکو سـت                   بـه نزدش نیست جز دیدار ازدوستحـــیا  در نـــزد او معـــــــــیارعزت                   نــــیا لــــوده  زبــــان با خبث غیبتکمــال مـــــرد را د ر عـــــــجز داند                   تــــکبر را زوال فــــــــرد  دانــــــــدند یــده  بهـــتر ازعــــجز آشــــنایی                  ره ی بــــــر آستان کبــــــــر  یــــاییغبـار مــا  و مــن  زآیًیه  اش  دور                  زنیک و بد به عشق خویش مسـرورنشـــد فرمانبری  د ستور و  شـاهی                  بـــــه جز از عشق نپسند یـــد  راهیکــه جـزازعشق راه  راستین  نیست                  حساد ت کینه خودخواهی درین نیستغـــبار کیــنه از  دل   دور ســــــازد                  فـــقیرانـــرا بـــــــه حق گنجور سازدزعشقــست  آدمــــی  را  آدمــــــیت                   بــــزرگی  سربــــــلندی و فضـــــیلتنبــــاشد  پــــاکتر از عشــــــق  آیین                  کــــه باشد راه حــق را پایه اش  اینزداید  کینه ها از دل  میی  عــــشق                  رهـــا گــردی چـــو افتی در پی عشقرهــا از دام  د یــو   نفس  سر کش                  کــه سوزد هـــر پیش آیـــد  چو آتشنمیرد آنـــکه شد بــــا عشق د مساز                  بــه گـــردون عـــارفان دانند این رازنــــگون شد   شـوکت  محـــمود اما                  نـــگارین کـــاخ فردوســی ست بر پاهنــــوز آوای حافظ در   طنین  است                 مـــگر گــورگان نهان زیر زمین استنــما ند آثــــار  از خــــوار زمشاهان                  مــگر خـــورشید مــولاناست رخشانچنــین گــــویند  مــــــردان خود آگاه                  کــــه این دنـــیا نـمی ارزد به یک کاهکـــه مـــا باعرشیان د مســاز  بودیم                  رهـــا از نفــس افســون  ســاز بودیمد یــــار مــــا نیســــتان  بـــرین  بود                  به دل ها مِهر جای خشم و کـین  بودهمــــه پــــاکی همـــه  زیبایی  و نور                 غــــبار  کــــینه ازآیـــــینه هـــــا دورچـــو افتادیــم زان اقد س در ین خاک                  از آن آیـــینه مـــــان گـــــردید نـاپاکنباشد آشیان  مــــا  درایــــن  د یــــر                  کــــه نبود راحـــــتی  درخــــــانهً غیرعقـــابیکه  نشیمن  گـــاش عرشست                   کــــجا با عالــــم   نـــاسوت دل بستزگلـــشن هر کــــه افتد در لـــــجنزار                  دلش پــــر درد بــــاشد د یـــده خونبار
/ 0 نظر / 29 بازدید